Blog kwetsbaarheid melancholie herfst laagje vernis

Een laagje vernis

Elke keer als je iemand verliest of als je iets heftigs meemaakt… Wordt er dan een onderstaande laag kwetsbaarheid blootgelegd of krijg je er juist een laagje bij? Een beetje gebarsten of juist completer? Ik kom er niet uit.

Loslaten en kwetsbaarheid

Ik ben een happy go lucky persoon. Zie bijna altijd het positieve in dingen en tel mijn zegeningen.

Maar toch. Ik merk dat ik het lastig vind om verdriet los te laten. Oud verdriet. Het is niet overheersend aanwezig, maar op de achtergrond, diep in mij. Als er vervolgens iets gebeurt met mijzelf of anderen, wat aan de oorzaak van het verdriet verwant is, wordt het getriggerd en komt het in golven omhoog.

Kwetsbaarheid of verdriet lijkt te omhullen als een laag mist. Zo alomvattend dat het bijna je poriën uitkomt, en ogen die voor je gevoel boekdelen spreken. Hoe verwerk je dit, of nog beter, hoe zet je het om in iets moois en positiefs; iets wat je als mens completer maakt?

Herfst en melancholie

Nu de herfst zich weer in al zijn kleuren toont, komt tegelijkertijd soms de melancholie omhoog. Mijn gedachten zijn wat vaker bij diegenen die er niet meer zijn. Wisselend in acceptatie; opa’s en oma’s gaan nou eenmaal op gegeven moment dood. Maar mensen die te jong zijn gegaan, door een ongeluk, rotziekte of eigen keuze, dat vind ik moeilijk te bevatten. Soms zou ik wel een laagje vernis over die kwetsbaarheid heen willen lakken.

Accepteren, loslaten en omarmen

Ik heb een lieve collega die afgelopen jaar mensen heeft verloren en al veel heeft meegemaakt. Het lijkt erop dat zij dit loslaten en omarmen onder de knie heeft. Ook houdt ze vast aan hetgeen dat ze haar vader heeft beloofd op zijn sterfbed: vier alles! Dat doet ze met verve.

Ik hoop dit ook op gegeven moment te kunnen; accepteren, loslaten en omarmen. En neem daarbij voorbeeld aan haar en mijn eigen man. Geniet van het leven en vier het. Neem de mooie dingen in het leven niet voor lief.

Parelmoer

Ik denk dat als je het goed doet, je een mooie laag overhoudt. Eentje van parelmoer, waarin je alle mooie herinneringen die je hebt aan diegenen die er niet meer zijn, met je meedraagt. Eentje waarvan je als mens gaat glanzen. Daar ga ik voor!

2 thoughts on “Een laagje vernis

Geef een reactie