Gele bloemen en een ondergaande zon

Ik hoefde het niet te zeggen…

Ik had het laatst met mijn moeder over dat ene moment. Zij kwam een kennis tegen die uitriep dat ze haar al zo’n tijd niet had gezien en vroeg hoe het met haar ging. Het was onmogelijk om het er niet over te hebben. Voor haar een verdrietig moment, maar het zorgt ook voor ongemakkelijkheid. Toen de woorden van haar lippen rolden en ze de schrik zag, voelde ze zich bijna genoodzaakt die andere persoon te troosten.

Vandaag had ik bijna zo’n moment voor de eerste keer. Een oude bekende vroeg hoe het ging en mijn hartslag versnelde. In mijn hoofd gingen alle alarmbellen af, en ik had het gevoel dat ik de Mount Everest moest beklimmen terwijl iemand me in mijn maag stompte…

Gelukkig ging het gesprek over werk, koetjes en kalfjes en onze gezamenlijke vriendin. En ik hoefde het niet te zeggen. Dat het helemaal niet goed met me gaat. Omdat mijn vader, nu alweer bijna 3 maanden geleden, is overleden.

Ik hoefde niet te vertellen dat hoe meer tijd verstrijkt, hoe sterker het bewustzijn wordt dat hetgeen onmogelijk leek echt waar is. Dat hij er echt niet meer is. Hoe moeilijk ik het vind dat we nooit meer samen nieuwe herinneringen zullen maken. Dat we niet vaker samen de diepte in zijn gegaan. Dat ik me alleen gelaten voel door hem. Hoe oneerlijk het voelt dat hij niet langer zijn leven mocht leven, en wij afscheid moesten nemen van hem. Dat ik zo goed en kwaad als het lukt doorga met mijn leven, terwijl mijn gevoelens alle kanten opgaan. En net op dat moment waarop ik denk dat het allemaal wat beter gaat, het verdriet en besef me met golven overspoelt.

Vandaag ontsprong ik dus de dans en hoefde ik het niet te zeggen. Dat ene moment stel ik het liefst zo lang mogelijk uit. Want ik weet het wel. Maar door het niet uit te spreken, blijft het verdriet op dat moment een golfje in plaats van een tsunami.

Geef een reactie